Terwijl technologie steeds sneller blijft ontwikkelen, maakt Lagging Bodies ruimte voor vertraging, hapering en de afstand tussen lichaam en machine. In plaats van deze fricties te benaderen als iets wat opgelost moet worden, ziet het programma ze als plekken voor verzet en verbeelding. Het biedt ruimte aan performancepraktijken die hyperoptimalisatie en gepolijste digitale esthetiek ter discussie stellen, met onderzoek, risico en proces op de voorgrond.

De eerste editie, All Watched Over By Machines Of Loving Grace, brengt praktijken samen die mythes, mystiek, rituelen en magie inzetten als manieren om zich tot technologie te verhouden. De titel is ontleend aan het gelijknamige gedicht van Richard Brautigan. Het programma kijkt naar technologie als iets wat we zowel kunnen gebruiken als weerstaan, en verbeeldt tegelijkertijd alternatieve manieren van leven en van omgaan met onze steeds digitalere omgevingen.

Programma

Julie Goslinga — Sara

Sara (2025, 07:07) is een korte film die verwijst naar een gelijknamig audio-eroticafragment dat door deleted_user13791722 op Freesound.com werd geplaatst. Aan de hand van Eva’s appel, mannelijk verlangen en de manier waarop talige intenties verschuiven wanneer ze geseksualiseerd worden, stelt de film de vraag of het mogelijk is om gezien te worden zonder daaraan ten onder te gaan.

Voor Lagging Bodies wordt de film geactiveerd door middel van een liveperformance. Bewegend tussen spraak, instructie, vertelling en vocale aanwezigheid leidt de performer het publiek door het werk. Zo wordt het onderzoek naar verlangen, taal en gezien worden voortgezet in een live ontmoeting.

Julie Goslinga (NL) is een 3D-kunstenaar, ontwerper en filmmaker uit Amsterdam. In haar werk onderzoekt ze de grenzen van het menselijke, het Anders-zijn en wat het zou kunnen betekenen om menselijk te zijn.

Ginevra Petrozzi & Ines Borovac — Protocols of Gratitude

Protocols of Gratitude is een performance gewijd aan de machines van Nxt Museum. Geïnspireerd door rituelen waarin dankbaarheid wordt getoond aan werktuigen — zoals het Japanse kiyoharai (清祓), het zegenen van machines met wijwater binnen de orthodoxe en katholieke kerk en het hindoeïstische feest Vishwakarma Puja — ontwikkelen Ginevra Petrozzi en Ines Borovac een dankbaarheidsprotocol voor de technologische infrastructuur van het museum, die zowel het museum als de kunstenaars die er werken ondersteunt.

Met stem, gebaren, geluid en offers nodigen de kunstenaars het publiek uit om getuige te zijn van het bedanken en eren van de machines, en hieraan deel te nemen. Zo maken ze het werk van de machines zichtbaar. Voor de duur van de ceremonie verandert de technologie van het museum van iets wat wordt gebruikt in de protagonist.

Ginevra Petrozzi (IT) onderzoekt magisch denken, mystiek en het occulte in relatie tot AI en hedendaagse technopolitiek. Ines Borovac (CRO) onderzoekt hoe traditionele en digitale machtssystemen worden ingeschreven in gemarginaliseerde lichamen. Beide kunstenaars zijn gevestigd in Nederland.

Lucia Fernandez Santoro & Agustín Martínez Caram — HYMN

HYMN (2026) is een performance die voortbouwt op mythologische vrouwelijke figuren die in het water leven, en op de projecties van macht, verlangen en verwachtingen die zich rondom hen verzamelen.

Door langdurige beweging en fysieke uitputting onderzoekt Lucia Fernandez Santoro hoe vrouwelijke lichamen worden gemythologiseerd, gedisciplineerd en begeerd, en hoe vermoeidheid, frustratie en clichés manieren kunnen worden om weerstand te bieden aan vaststaande verwachtingen en ruimte te creëren om op onze eigen voorwaarden te bestaan. Zoals een zeemeermin die het water verlaat en haar eigen einde kiest.

HYMN is ontwikkeld in samenwerking met audiovisueel componist Agustín Martínez Caram en zet dit onderzoek voort in een audiovisuele omgeving die geleidelijk verschuift van schijnbare stabiliteit naar ontbinding. Geluid, licht en beeld stapelen zich op, breken uiteen en trekken zich terug met en rondom de performer. Aanwezigheid wordt daarbij benaderd als iets wat de omstandigheden van de ruimte verandert. Wat achterblijft is een residu: een nabeeld van de ontmoeting, van hoop en van verzet.

Lucia Fernandez Santoro (AR/FR) is een performancekunstenaar die werkt op het snijvlak van installatie en liveperformance. Ze onderzoekt hoe fictie, speelsheid en schoonheid affectieve stijlfiguren kunnen mobiliseren en de verbeelding kunnen aanzetten om sociale codes te ondermijnen.
Agustín Martínez Caram (AR/NL) is kunstenaar-onderzoeker en audiovisueel componist. Hij onderzoekt hoe wetenschappelijke en computationele systemen onze waarneming, handelingsvrijheid en het collectieve leven vormgeven.

Praktische informatie

Vrijdag 20 november 2026
Lagging Bodies: All Watched Over By Machines Of Loving Grace
 18:30–19:30

Zaterdag 21 november & zondag 22 november 2026
Operator — Human Unreadable
Programma en tijden worden later bekendgemaakt.

Evenementvorm: Performanceprogramma
Onderdeel van: Amsterdam Art Week 2026

BOEK TICKETS